มุมนี้รักที่สุดเลย............................

ที่แห่งนี้คือทุกสิ่งทุกอย่างของนักเรียนเด็กหออย่างเรา

ที่แห่งนี้คือบ้าน...เพราะมีแม่ที่คอยดูแลเราตลอดเวลา

ดูแลเราทุกอย่าง ไม่ว่าจะน้ำไม่ไหลหรือไฟจะดับ

เปิดตู้ไม่ได้ก็ต้องลำบากหาค้อนมางัดให้ถึงจะดึกดื่นแค่ไหน

ไม่สบายก็ต้องหายาให้เรากินต้องคอยถามไถ่อย่างห่วงใย

หลายครั้ง........ที่ลูกๆไม่เชื่อฟังแต่แม่ของเราก็ไม่เคยท้อ

หลายครั้ง.......ที่โดนด่าแต่แม่ของเราก็ไม่เคยโกรธ

หลายครั้ง.........ที่เหนื่อยจนแทบทนไม่ไหวแต่เมื่อคิดถึง

ความผูกพันที่มีกับลูกๆแม่ก็ยิ้มได้และพร้อมจะสู้ใหม่อีกครั้ง

ขอบคูณครูทุกคนที่คอยดูแลพวกเรามาตลอด รักครูนะคะ

แล้วหนูจะกลับมาพร้อมกับความสำเร็จที่ครูปั้นมากับมือค่ะ

มุมที่สองที่ชอบมากในโรงเรียนแห่งนี้คือ สวนป่า

ณ สวนป่าโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติ ศรีสะเกษ....

ที่แห่งนี้มีความทรงจำดีๆมากมาย.....

จำได้ว่าไม่มีหลังเลิกเรียนของวันไหนที่เราจะไม่แวะมา

นั่งที่นี่ก่อนกลับหอ ( ยกเว้นถ้าไม่ว่างจริงๆเท่านั้น

ซึ่งก็มีน้อยมากจริงๆที่จะไม่ได้มา ) ขอให้ได้มาจะ5นาที10นาทีก็เถอะ

กิจกรรมส่วนมากก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องการกินแน่นอน

( ก็ร้านขายของกินอยู่ข้างหน้านี่นา) เมนูเด็ดของเราส้มตำ

กับทอดไก่ ( อันที่จริงโครงกระดูกไก่นั่นแหละ เสริมแคลเซียม

ไปในตัวอ่ะนะ )อีกอย่างนึงที่ขาดไม่ได้ก็คือกิจกรรมบริหารปาก

( พูดให้ดูดีไปงั้นแหละอันที่จริงก็นินทาชาวบ้านนั่นแหละ)

ถึงบางวันจะไม่มีมีเงินซื้อส้มตำเราไม่หวั่นนะคะขูดดะค่ะ

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนเราเอง ( ซึ่งนานๆทีจะมีให้นะ ) หรือว่าจะเป็นรุ่นน้อง

( เคสนี้ของ่ายค่ะ ) เมื่อนั่งจนตูดออกรากแล้วทั้งๆที่ของกินหมดไ

ปตั้งนานละเราก็จะกลับหอกันซักก่อน 5 โมงเย็นนิดหน่อย

เพราะต้องไปรับผ้าด้วย มีบางวันเหมือนกันที่โม้มันส์ไปหน่อย

ลืมไปรับผ้ารู้ตัวอีกทีก็หมดเวลาแล้ว กรรม.............

สวัสดีค่ะเพื่อนๆทุกคน....................................

ก่อนอื่นก็ขอแนะนำตัวก่อนละกันนะคะ

ชื่อ...นางสาวศรัญญา ไชยเสนา เรียกสั้นๆว่า...นุ่มนิ่ม

เกิด...วันศุกร์ ที่ 7 ตุลาคม 2531 ตอนนี้ก็ 18 ปีแล้วค่า ( อย่าลืมของขวัญล่ะ)

ส่งของขวัญมาที่...70 ม.5 ต.สวนกล้วย อ.กันทรลักษ์ จ.ศรีสะเกษ 33110

ตอนนี้ก็เรียนอยู่ชั้น ม.6/3 โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติ ศรีสะเกษค่ะ

รูปนี้ถ่ายที่ลานตาลคู่ ( ถ้าสังเกตจะเห็นต้นตาล 2 ต้นข้างหลัง) เป็นที่เข้าแถวทุกๆเช้า

เราจะเข้าท้ายแถวทุกวัน ไม่ใช่เพราะสูงกว่าเพื่อนหรอกนะ แต่มาช้าทุกทีต่างหาก

เราจะทำกิจกรรมร่วมกันทุกวัน ( จันทร์-ศุกร์ ) เคารพธงชาติ สวดมนต์ไหว้พระ

หลังจากนั้นจะมีครูเวรมาอบรมทุกวันก็มีทั้งฟังบ้างไม่ฟังบ้างแต่ส่วนมากก็เงียบฟังกันดี

( แต่ส่วนมากที่สุดจะโม้ ) ที่สำคัญเหมือนเป็นการเช็คชื่อมาเรียนไปในตัว ตรวจความ

เรียบร้อยต่างๆของนักเรียนโดยเฉพาะถุงเท้า ( หายบ่อยมาก ) พอครูเวรพูดเสร็จก็

ปล่อยเข้าห้องเรียนเป็นอันเสร็จสิ้นกิจกรรมการโม้ในแถวเปลี่ยนไปเป็นห้องเรียนแทน

( ด้วยประการฉะนี้แล )...................